Jæja, þá er fyrsta skólavikan hjá mér liðin... og ég slapp bara þokkalega vel í gegnum hana þrátt fyrir að allar bækur og öll kennsla sé á Dönsku.  Maður hefur bara setið ( á aftasta bekk ) reynt að hlusta og fletta upp í orðabókinni. 
Bekkurinn sem ég er í er með um 35 manns, og þar af erum við 3 íslendingar þannig að við reynum að aðstoða hvern annan.  Við höfum haldið okkur svoldið til hlés í bekknum, erum ekkert að spyrja kennarann eða reyna að tala við danska nemendur. 
Í morgun á leiðinni í skólann hugsaði ég til þess að nú væri vikan að líða og ég hefði ekki sagt eitt einasta orð við kennarana eða nemendur og ákvað ég að í dag yrði þessu breytt.  Eini tíminn hjá mér í dag var í stærðfræði, ég gekk inn í stofuna bauð hressilega góðan daginn eða öllu heldur "mogen" ( eins og það er sagt.. danir eru eitthvað fatlaðir og geta ekki sagt rrrr ) og svo settist ég ( á aftasta bekk ) og beið færist... í dag yrði rétt upp hönd og kennarinn spurður.  Eftir 2 stunda setu í tímanum kom tækifærið, kennarinn var að reikna algebrudæmi upp á töflu og þegar hann kom að lokaniðurstöðunni sem hann var sáttur við ( en ekki ég ), fór höndin á mér upp.  Það fór um mig skjálfti, ég svitnaði í lófunum og þornaði í munni þegar kennarinn bendir á mig og spyr "har du en sporgsmal" ( hefur þú spurningu ), "ja... kan vi ikke tage minus fyre ut ur parateserne" sagði ég með dönskum framburði sem hefði fengið Jón Sigurðsson til að detta niður stiga og fótbrjóta sig.  Þögn... og ég svitna enn meira... kennarinn brosti og sagði svo "ja, det kan vi" og reiknaði svo dæmið til enda, talaði svo fullt til mín ( eitthvað varðandi það að báðar aðferðirnar séu réttar og rétt gefið fyrir bæði ).
Stoltur varð ég af þessari frammistöðu minni, nú hafði ísinn verið brotinn.
Með nýfengið sjálfstraust að vopni var haldið í hádegismat, ég staðráðinn í því að vera óhræddari við að tjá mig á tungumáli innfæddra og beið því eftir tækifæri... og ekki þurfti ég að bíða lengi.  Á matseðlinum í matsalnum stóð að í matinn í dag væri kjúklingur.  Þar sem ég stóð í röðinni og bíð aftir afgreiðslu sé ég að kokkurinn er að skammta eitthvað afbrigði af bjúgum á diska og engan kjúkling að sjá, nú var tækifærið.  Í huganum fór ég yfir það sem segja skyldi við kokkinn... " Unskyld, har du ingen kylling" eða borið fram " unskjuld ha' du ingen kju'lling"... röðin kom að mér... ég fór aftur yfir það sem segja skyldi " unskjuld ha' du ingen kju'lling" og hóf upp raust mína..."undskiild, haRRR dú ingenn kill'ing".. þögn sló á mannskapinn og hjartað í mér fór að slá hratt.. því ég vissi nákvæmlega hvað ég sagði.. "hvad? " spurði kokkurinn því ég hafði neflilega spurt hann hvort hann ætti enga ketlinga.  "Don't you have chicken" svaraði ég og þar með fór það.
Það má því segja að í dag braut ég ísinn í stærðfræði en sökk svo í vökina í hádeginu.

Kv.
Andri