Dagbjörtu gengur ágætlega í skólanum svona miðað við það að vera hent í djúpu laugina og kunna ekki stakt orð í dönsku.  Það kom reyndar í gær upp smá rifrildi á milli hennar og einnar stelpu í bekknum en mér skildist að það væri nú frekar svona tjáningarleysi hjá þeim báðum. Það er erfitt að segja einhverjum eitthvað sem skilur mann ekki neitt.

ég græt gleði-tárum hérna í danmörku.  ísland áfram í úrslitaleik ÓL.  Þvílíkt og annað eins.  Ég er nú að fara í skólann, það er "Info-fest" sem miðar að því að láta nemendur á sama ári kynnast.  Ég tek íslenska fánann með mér og smæla framan í heiminn...   

Jæja, þá er fyrsta skólavikan hjá mér liðin... og ég slapp bara þokkalega vel í gegnum hana þrátt fyrir að allar bækur og öll kennsla sé á Dönsku.  Maður hefur bara setið ( á aftasta bekk ) reynt að hlusta og fletta upp í orðabókinni. 
Bekkurinn sem ég er í er með um 35 manns, og þar af erum við 3 íslendingar þannig að við reynum að aðstoða hvern annan.  Við höfum haldið okkur svoldið til hlés í bekknum, erum ekkert að spyrja kennarann eða reyna að tala við danska nemendur. 
Í morgun á leiðinni í skólann hugsaði ég til þess að nú væri vikan að líða og ég hefði ekki sagt eitt einasta orð við kennarana eða nemendur og ákvað ég að í dag yrði þessu breytt.  Eini tíminn hjá mér í dag var í stærðfræði, ég gekk inn í stofuna bauð hressilega góðan daginn eða öllu heldur "mogen" ( eins og það er sagt.. danir eru eitthvað fatlaðir og geta ekki sagt rrrr ) og svo settist ég ( á aftasta bekk ) og beið færist... í dag yrði rétt upp hönd og kennarinn spurður.  Eftir 2 stunda setu í tímanum kom tækifærið, kennarinn var að reikna algebrudæmi upp á töflu og þegar hann kom að lokaniðurstöðunni sem hann var sáttur við ( en ekki ég ), fór höndin á mér upp.  Það fór um mig skjálfti, ég svitnaði í lófunum og þornaði í munni þegar kennarinn bendir á mig og spyr "har du en sporgsmal" ( hefur þú spurningu ), "ja... kan vi ikke tage minus fyre ut ur parateserne" sagði ég með dönskum framburði sem hefði fengið Jón Sigurðsson til að detta niður stiga og fótbrjóta sig.  Þögn... og ég svitna enn meira... kennarinn brosti og sagði svo "ja, det kan vi" og reiknaði svo dæmið til enda, talaði svo fullt til mín ( eitthvað varðandi það að báðar aðferðirnar séu réttar og rétt gefið fyrir bæði ).
Stoltur varð ég af þessari frammistöðu minni, nú hafði ísinn verið brotinn.
Með nýfengið sjálfstraust að vopni var haldið í hádegismat, ég staðráðinn í því að vera óhræddari við að tjá mig á tungumáli innfæddra og beið því eftir tækifæri... og ekki þurfti ég að bíða lengi.  Á matseðlinum í matsalnum stóð að í matinn í dag væri kjúklingur.  Þar sem ég stóð í röðinni og bíð aftir afgreiðslu sé ég að kokkurinn er að skammta eitthvað afbrigði af bjúgum á diska og engan kjúkling að sjá, nú var tækifærið.  Í huganum fór ég yfir það sem segja skyldi við kokkinn... " Unskyld, har du ingen kylling" eða borið fram " unskjuld ha' du ingen kju'lling"... röðin kom að mér... ég fór aftur yfir það sem segja skyldi " unskjuld ha' du ingen kju'lling" og hóf upp raust mína..."undskiild, haRRR dú ingenn kill'ing".. þögn sló á mannskapinn og hjartað í mér fór að slá hratt.. því ég vissi nákvæmlega hvað ég sagði.. "hvad? " spurði kokkurinn því ég hafði neflilega spurt hann hvort hann ætti enga ketlinga.  "Don't you have chicken" svaraði ég og þar með fór það.
Það má því segja að í dag braut ég ísinn í stærðfræði en sökk svo í vökina í hádeginu.

Kv.
Andri

Jæja þá er Dagbjört búin að vera í 2 daga í skólanum. Fyrri daginn var hún soldið lítil og vildi bara fara heim en þegar það gerðist þá kom bekkjarsystir hennar og tók utan um hana og sagði að það væri allt í lagi og þá sá hún að þetta var nú ekki alslæmt. Dagurinn endaði samt vel og hún var nú brosandi þegar ég sótti hana.

Jæja, þá er loks tími til að setjast niður og skrifa færslu.  Við gengum frá síðasta kassanum í gær og því erum við formlega búin að klára flutningana. 
Að koma dótinu úr gámnum og inn í íbúðina gekk brilljant enda voru María mágkona og Niels maðurinn hennar að hjálpa okkur.  Við Niels komum öllu í lyftuna.. fyrir utan 1 skáp.  Sama hvað við reyndum hann passaði ekki inn, okkur fannst það skrýtið í ljósi þess að við héldum að það hefði farið annar svona skápur upp í lyftunni rétt á undan, en svo að lokum ákváðum við að þessi hlyti að vera stærri og því bárum við hann upp 5 hæðir. Þegar upp var komið þá voru skáparnir bornir saman og viti menn.. nákvæmega jafn stórir og báðir úr Billy fjölskyldunni hjá IKEA.  Þannig að ástæða þess að hann komst ekki í lyftuna hlýtur því að liggja í litnum og því mæli ég ekki með því að fólk kaupi beyki litaða skápa hjá IKEA ef það er eitthvað tæpt með plássið :)

Krakkarnir eru hrikalega ánægðir með herbegin sín og bara kát með þessa flutninga.  Stubburinn Alexander fattaði það þegar hann var að skoða herbergið sitt að rafmagstenglarnir brostu og kallaði á okkur að koma að skoða og viti menn, hann sá s.s það sem ekkert okkar hafði séð og það er að rafmagstenglarnir brosa svo sannarlega( sjá mynd ).

Við fórum og töluðum við aðstoðarskólastjórann í skólanum sem Dagbjört fer í og leist okkur frábærlega á.  Það eru víst 2 aðrar íslenskar stelpur sem byrja í skólanum í haust og það eru 3 fyrir.  Dagbjörtu finnst það reyndar svoldið spælandi að hún fer aftur í annann bekk því að danirnir eru með 0 bekk sem fyrsta bekk og því er 3 bekkur þeirra dana 2 bekkur.. uh.. já.  En hún tekur alveg þeim útskýringum að hún sé ekki að fara aftur í 2 bekk heldur bara að danir séu skrítnir... sem þeir eru.  En allavega þá byrjar skólinn hjá Dagbjörtu á mánudaginn og er mikill spenningur með blandi af kvíða ( hjá foreldrunum ).

Skólinn hjá mér byrjar svo líka á mánudag og er líka spenningur fyrir því.. en enginn kvíði því ég veit að ég massa þetta í tætlur ( á maður ekki annars að hugsa svona )?

Jæja .. að öðru leiti eru allir kátir og hressir og við horfum jákvæðum augum á lífið, tilveru og framtíð okkar í þessu landi..  og er annað hægt þar sem meiraðsegja rafmagnstenglarnir brosa við okkur.

Kveðja
Andri, Lólý og börn.